martes, 4 de noviembre de 2008

Vivo en una fantasía!!!

Ahora sé que las fantasías y los sueños se pueden hacer realidad.
Buscarlos y luchar por conseguirlos, os aseguro que se puede hacer...si no llegáis seguro que disfrutáis igualmente porque os quedáis muy cerca.
Todavía sigo en Bogotá, mis impresiones han cambiado...fue un hecho puntual el ver situaciones inapropiadas pero cada vez me siento más agusto, más seguro...me muevo por el día y por la noche y no he tenido ningún tipo de problema, aunq como diría mi padre - Raúl no bajes la guardia - me siento bien en esta ciudad.
Mis planes de viaje se han ido postponiendo por diferentes situaciones...ahora sí que no me queda más de un día aquí, cambio de lugar con algun tipo de resquemor...dejo aquí otras personas con las que ojalá pudiera compartir más tiempo de mi vida, más tiempo de mi amistad, ellos son Camilo y Johanna, los cuales se han comportado conmigo de una manera más que estupenda, podría decir especial y que me emociono al dejarlos atrás. Aunque espero que Johanna me acompañe a San Agustín para seguir compartiendo tan buenos momentos...
Aquí estoy volviendo a la normalidad, como bien, leo y escribo cuanto me apetece...Cuba me hizó perder varios kilos, y MAMA no te imaginas cuanto te echo de menos a ti y a tus platos de comida...ojalá me los pudieras enviar por correo aunq quizá des de España ya vienen un poco rebeníos, no???
Bueno os dejo para seguir con mis cosillas, menos mal que internet es barato aquí.
Ciaoooooo

4 comentarios:

Anónimo dijo...

Guapo!!! Jolín, me acabo de poner al día, ya veo que tampoco yo puedo bajar la guardia, 2 días sin mirar tu blog y me encuentro con un cúmulo de historias nuevas!!

Bueno, me alegra conocer que estás bien, respiro tranquila al saber que tu paso por Bogotá ha sido exitoso y has salido sano y salvo, por cierto, ¿a dónde vas a hora?.

Tus fotos me encantaron, y han hecho que aumente, aún más si cabe, mi interés por visitar Cuba, aunque claro está, mi viaje allí tendrá poca similitud con el tuyo.

Qué forma de vivir y aprender como bien dices!! jooo, que envidia continúas dándome y cuánto me alegro de verte feliz y contento, etás espitoso Raúl, ¡¡BRAVO, MIL VECES BRAVO!!

Se acercan las fiestas navideñas y tú seguro que las pasarás en traje de baño!!

Bueno... y ¿cuándo tienes pensado volver? iba en serio eso de 1 año sabático? jijjiji, no es estrictamente minucioso, ¿no??, vaaa, que ya has corrido y vivido mucho, así que pronto a casa, que se te echa de menos!!! bueno, seguro que estás pensando que tu viaje no ha hecho más que empezar y que al igual te planteas volver...con lo bien que lo llevas, madre mía!!! vas a querer cambiar todo eso por el trabajo, el estrés, el madrugar, la vida rutinaria santacolomenese...

Guapo, no te robo más tiempo, aprovecha todo lo que puedas , cúidate mucho muchito y ante todo sé feliz!!

T'estimo!!!

Mireia

mar dijo...

Hola Raúl, pel que veig i llegeixo (des del principi) tot et va fantàstic, gaudint del camí i de les aventures i desventures viscudes... coneixent gent, admirant nous paisatges, descobrint el món...
Com ja et vaig dir un dia (i t'haurà dit molta gent) em fas enveja sana... però gràcies a les teves paraules tots podem compartir una mica el teu viatge.
Un petonet i cuida't!
Marta (del Marinada, de Montornès... et sona?)

Ángel dijo...

Hey Raúl!! Qué tal de nuevo??? Que no me he olvidado de tí eh??? jejeje!!!! Veo que sigues disfrutando como el que más, me alegro mucho tío. Es lo que debes hacer, disfrutar y aprender... Te quería comentar algo, la semana pasada me concedieron un curso en la Escuela sobre introducción a la cultura y sociedad latinoamericana. jeje, y me acordaba de tí mientras lo estaba haciendo, seguro que te hubiera encantado haber estado en el aula escuchando el porque de lo que hoy día es America del Sur. Todo impartido por profesores nativos. Estuvo realmente bien, y me ayudó a comprender más y mejor la morfología social y económica de este enorme país, tan rico en naturaleza y de gentes tan suyas... Bueno titu, pues eso, que me alegro que sigas bien (he retomado toda la información que nos suministas y las fotos) y nos seguimos viendo por aquí o por el gran Facebook!!! jajaja!! Un abrazo y cuídate!!!!!!

Ángel.

Raúl dijo...

Bravo por esa gente que va siguiendo mi blog despues de 4 meses fuera de casa...
Marta me n'alegro molt que m'hagis escrit, dona-li una abraçada a tothom de part meva si us plau.
Fins aviattttt!!!!